Martijn Doolaard

'Stevige billen en eindeloze benen zijn het, strak in kleurige panty's gestoken. Meer idee dan lichaam, veeleer variatie op een grafische vorm dan een stuk van een mens. De romp en het hoofd lijken met Photoshop weggewist, maar dat klopt niet: het model buigt zich gewoon voorover achter haar ronde kont, die onbeschaamd terugkijkt. (...) De Amsterdamse fotograaf Adam Popo (1945) maakt dit soort beelden al lang. Daar heeft hij niet veel voor nodig: een muze, een camera, een paar schoenen en een voorraad bonte kousen. Voeg er een baldadig temperament en een grondige kennis van de kunstgeschiedenis aan toe, en je krijgt een tiental oneerbiedige konten. Popo tovert een beeldhouwwerk op papier, plaatst een leesteken dat herinnert aan Duchamps urinoir en de portretten die fotograaf Edward Weston van zijn toiletpot maakte: een object dat eigenlijk geen artistieke context verdient en zich precies daarom aan ons opdringt als een drager van schoonheid - de elegantie van de wanstaltigheid. Zelfs een knipoog naar Courbets 'L'Origine du monde' zit er in, maar dan achter een sluier van nylon. En de billen vertellen ons wat wij niet graag horen: dat wij sukkels zijn. Zij zien ons kijken...'