Tahereh Mafi

Toen bekend werd dat Tahereh Mafi een nieuw boek uit zou brengen, sprong ik een gat in de lucht. Maar, om heel eerlijk te zijn, vond ik het wel een beetje jammer toen ik hoorde dat het een boek voor kinderen zou zijn. Stiekem hoopte ik op een nieuwe Young Adult, aangezien ik dol ben op de Touching Juliette-serie. Maar nu ik Verdermeer heb gelezen, kan ik zeggen dat dit boek ook prima leesvoer is voor YA-liefhebbers. Want Verdermeer kinderachtig? Absoluut niet. Wat Tahereh Mafi apart zet van andere auteurs is haar schrijfstijl. Veel auteurs proberen een poëtische schrijfstijl te hanteren, maar Tahereh is wat mij betreft de enige auteur die er ook echt in slaagt. Haar metaforen zijn schitterend en ik kreeg tijdens het lezen continu de neiging om een arceerstift erbij te pakken. Maar let's be honest: ik zou dan bijna het hele boek moeten arceren. Dat heeft weinig zin dus. 'Open je hart. Spits je oren. En zeg nooit nee tegen de wereld als die je vraagt om te dansen.' Verdermeer is een ode aan het sprookje en dat is duidelijk te merken. Het resultaat? Een magisch boek. Alles is mogelijk en je wordt samen met Alice van interessante gebeurtenis naar interessante gebeurtenis gesleept. En mag ik even zeggen dat ik Alice echt een heel fijn personage vind? Dit zijn de personages waar je, als ouder, graag over voorleest. Alice is jong, maar laat niet over zich heenlopen. Ze maakt fouten, maar leert ervan. Ik geloof echt dat dit boek jongere (en oudere!) lezers gaat inspireren. Verdermeer is dan wel gericht op jongere lezers, maar dat betekent niet dat het boek kinderachtig is. Ik vond het verhaal namelijk best creepy op sommige momenten als je naar de doelgroep kijkt. Het is niet too much, maar wel zodanig aanwezig dat dit boek ook interessant is voor oudere lezers. Fijn, want ik vond het echt een stukje spanning toevoegen aan het verhaal. Ik kan niet zeggen dat het verhaal mij in zijn ban had (ik kon het boek met gemak even opzij leggen), maar als ik las, vloog ik door de bladzijden heen. 'Op de middag dat ons verhaal begint, waren vooral de kalme dingen van het leven het drukst in de weer.' Het einde vond ik een beetje teleurstellend omdat alles heel makkelijk en snel werd afgesloten. Een prima einde als je naar de doelgroep kijkt, maar als oudere lezer had ik het toch graag net wat anders gezien. Tahereh neemt in dit boek voor alles de tijd, dus waarom niet voor het einde? Tahereh heeft met Verdermeer een sprookje neergezet dat niet alleen leuk om te lezen is, maar ook inspirerend. Het is duidelijk gericht op een jongere doelgroep, maar dat maakt het boek niet minder interessant voor oudere lezers. Het boek is ontzettend goed vertaald (mag ook wel eens gezegd worden!) en het boek ziet er echt schitterend uit. Alleen voor de mooi moet je 'm eigenlijk al in de kast hebben staan.

Juliëtte zit al bijna een jaar helemaal alleen opgesloten in een inrichting, terwijl buiten de muren van haar cel de wereld wegkwijnt in de greep van Het Herstel. De reden dat ze opgesloten zit is even simpel als bizar: Juliëttes aanraking is dodelijk. Ze kan geen lichamelijk contact met andere mensen maken zonder hen ondraaglijke pijn te bezorgen. Maar dan krijgt ze op een dag gezelschap van een jongen in haar cel. Een jongen die haar wel kan aanraken... Vrees me is een achtbaan. Als lezer word je meegevoerd op de golven van Juliëttes emoties. Tahereh Mafi trekt zich zo nu en dan niets aan van de regels: ze is niet bang voor het gebruik van stijloefeningen als: ‘En zijn lippen zijn lippen zijn lippen zijn lippen zijn lippen zijn lippen’ - zonder punten, komma’s of andere leestekens. Haar kleurrijke metaforen hielden mijn aandacht steeds bij het verhaal. De romance tussen de twee hoofdpersonen is zo’n kwestie van chemie die je zelden vindt in boeken. Het jeukt, het schuurt, het is heerlijk frustrerend. Ik bleef hopen op een moment alleen voor hen, maar dat is ze niet vaak gegund. En dan is er ook nog Warner, de leider van Het Herstel, die totaal geobsedeerd is door Juliëtte. Ondanks zijn foute motieven laat deze beschadigde jongen haar niet geheel onberoerd. Alles aan Vrees me is fascinerend: van het gegeven dat de hoofdpersoon iemand met haar blote handen kan doden tot aan de vreemde, verwrongen wereld waar ze in moet zien te overleven. Ik kan wel zeshonderdduizend dingen opnoemen die ik mooi vond aan dit boek, maar je moet het gewoon zelf lezen! Ik kan echt niet wachten tot ik het vervolg kan verslinden. Gelukkig komt in november deel 1,5 uit, dat geschreven is vanuit Warners oogpunt. De schrijfster komt dan zelf naar Nederland om te signeren. Ik ga zeker in de rij staan. Is het al november?

Op YoungAdultBooks.nl schreef Remmelt een recensie waar we nogal van onder de indruk zijn. Het is hem gelukt om zijn oordeel op te schrijven in een stijl die precies bij het boek past. Zo mooi! Met trots delen we 'm dan ook hier! 1 boek, 1 gebroken meisje, 1 lange periode van 264 immens lange dagen met 1 vasthoudende hoop. Vrees Me is een van de beste boeken die ik ooit heb gelezen en dat durf ik te zeggen zonder boeken als De Hongerspelen en Harry Potter te beledigen. In 1 ademhaling, 1 hartklopping, 1 pak van duizenden omschrijvingen, heb ik Vrees Me uitgelezen. En wat is Tahereh Mafi goed. Nog nooit heb ik zo'n mooi, zo'n sterk op zijn voeten staand verhaal gelezen uit het oogpunt van de hoofdpersoon zelf. Uit het oogpunt van het psychologisch wrak Juliette, wie een normaal leven is afgenomen door haar vloek gave. Het verhaal van Juliette speelt zich af in en futuristische wereld, een verscheurde wereld. Niemand heeft het weer meer onder controle, vogels laten geen teken van leven meer horen en Het Herstel - de organisatie dievoorspoed bederf zal voortbrengen - heeft de mensen in een metalen klauw gegrepen die elke dag weer een stukje verder wordt dichtgeknepen. En om die klauw dicht te krijgen, hebben ze Juliette nodig, oftewel haar gave. Want Juliette is een monster mislukking vervloeking meisje met een dodelijke aanraking. Voordat Het Herstel Juliette nodig heeft, weet niemand wat ze met haar aanmoeten en wordt ze verbannen door haar ouders opgepakt en opgesloten in een cel. 264 lange, eenzame dagen. 264 gebroken dagen met een begin en eind, met een opgaande en ondergaande zon. 264 dagen een wereld zonder Juliette. Als Het Herstel haar bevrijdt, willen ze haar gebruiken als dodelijk wapen, als een robot zonder batterij die zal doorgaan tot de hele klus geklaard is. Ze willen dat Juliette mensen gaat vermoorden. Maar als je denkt dat Juliette zich makkelijk overgeeft aan de kille, harteloze Warner - een van dé grote mannen van Het Herstel - heb je het goed mis. Juliette is een vechter, gesleten door haar eenzame leven als diegene waar je ver uit de buurt bij moet blijven. En denk maar niet dat je haar klein krijgt, want Juliette is een heldin. Ze zal niet opgeven, ze zal wachten op de witte vogel met gouden strepen als een kroon op zijn hoofd. En hij zal vliegen. Ik wil moet de prachtige, meeslepende schrijfstijl van Tahereh Mafi zeker benoemen. De doorgehaalde zinnen (de dingen die Juliette denkt, maar niet wil denken), de grammaticaal niet kloppende zinnen in het hoofd van een gehavend meisje. Hoe je continu de psychisch in de war zijnde gedachtegang van Juliette volgt, is prachtig en meeslepend en bovendien absoluut de moeite waard om te lezen. En dan nog het verhaal. Het verhaal is zo goed bedacht, zo indrukwekkend confronterend. Want zal onze wereld ook zo eindigen als in Vrees Me? Zullen wij, als we zo doorgaan met het vernietigen van alles wat voor hebzucht nodig is, cultuur en natuur verloren zien gaan? Lees beleef Vrees Me met eigen ogen. Je zal verpletterd worden.

'Breek me is een kunstwerk' In Vrees me leerden we Juliette kennen. Haar aanraking is dodelijk. Heeft ook al gedood en daarom zat ze opgesloten. Tot Warner, de zoon van de Opperbevelhebber, haar uit haar gevangenis haalde om haar te gebruiken voor zijn eigen doeleinden. Daarbij stelde hij haar onder toezicht van Adam, haar oude jeugdvriend, voor wie ze duizenden kilometers viel viel viel en met wie ze aan de harde hand van Warner ontsnapte. Want hij kan haar aanraken en liefkozen. Net als Warner, maar dat houdt ze angstvallig voor zichzelf. Want Warner is slecht en moet samen met de rest van Het Herstel ten val gebracht worden. Daarom sloten Adam en Juliette zich ook aan bij het verzet. Nu, in dit wervelende vervolg, wordt van Juliette gevraagd om met haar vloek gave te trainen, zodat ze hem gericht kan gebruiken. Maar Juliette haat haar vloek gave. Eigenlijk haat ze zichzelf. Dan blijkt ook nog dat Adam een gave heeft. Een gave waardoor hij in staat is om haar aan te raken, maar die een relatie tussen hen praktisch onmogelijk maakt. Juliette staat voor de onmogelijke keuze: kiest ze voor haar hart of het leven van Adam? Een plaatje En het is weer gelukt. Ook dit tweede deel in de spannende Touching Juliette-serie ziet er weer prachtig uit en ik vind het omslag zo veelzeggend over de inhoud! Net zoals de titel trouwens. Dit schitterende boek staat bovendien erg mooi in de kast. (En wat is hij lekker dik dit keer!) Kunst Sommige boeken lezen lekker weg en daar vlieg je doorheen. Sommige boeken zijn vernieuwend door hun bijzondere schrijfstijl. Sommige boeken hebben een prachtige psychologische diepgang. En Breek me heeft het allemaal. Allemachtig, die zinnen zinnen zinnen... Ik vond het alleen al een genot om die prachtige zinnen te lezen! Mooie woorden en prachtige beeldende metaforen, zoals: "Adam drukt zijn lippen tegen mijn voorhoofd en mijn zorgen trekken een mooie baljurk aan en doen een tijdje alsof ze iemand anders zijn." Die zin vond ik zo verrassend, maar tegelijk zo zo zo ontzettend treffend. Of deze, die je zelf ook laat nadenken over het begrip vergeving: "Ik kan niet anders dan denken dat 19 jaar te jong is om iemand op te geven, dat 19 jaar pas het begin is, dat het veel te vroeg is om dan tegen iemand te zeggen dat hij deze wereld alleen maar ellende zal bezorgen. Ik kan niet anders dan me afvragen hoe mijn leven eruit zou zien als iemand me een kans had gegeven." Breek me is een boek wat je eigenlijk meerdere keren zou moeten lezen. Minimaal twee keer. Eén keer omdat je meegesleept word en zo snel mogelijk wil weten hoe het afloopt. En één keer om ten volle van iedere volzin te kunnen genieten. Want Breek me is kunst! Psychologische diepgang Hoewel in het eerste deel al een prachtige diepgang zat, slaagt Tahereh Mafi er opnieuw in om de karakters nóg verder te verdiepen. Juliette, met al haar twijfels en verwijten naar zichzelf, voelt zo heerlijk herkenbaar en menselijk aan. Ze is, net als iedereen, op zoek naar wie ze eigenlijk is en wat haar betekenis voor de wereld is. Net als iedereen komt ze voor onmogelijke keuzes te staan. Net als iedereen beseft ze dat je niet altijd kunt krijgen wat je wilt en dat je soms juist iets krijgt wat je nooit gewild hebt. En dat het een rare brij van je in verwarring gebrachte hersens maakt. De rake opmerkingen van Kenji en Castle zijn heerlijk verfrissend. Want ik denk dat iedere lezer met Juliette meevoelt en dat zij zich net zoals Juliette geschrokken voelen door hun berispingen vanuit een totaal ander oogpunt. Maar dat iedereen er wel over na zal denken. Dat alles maakt dat Breek me, ondanks de dystopische setting, juist heel hedendaags is. Adam en Warner Ook de beide mannen krijgen in Breek me een extra dimensie. Adam ontdekt zijn eigen gave en krijgt daarmee een flinke brok ellende voor zijn kiezen. Juliette kan hem daar niet bij helpen, dit zal hij zelf moeten doen. En dan Warner, wrede gemene sexy vertederende Warner... Zijn karakter is zo ontzettend gelaagd, dat ik als lezer het liefst in hem zou duiken om al die lagen af te pellen en te doorgronden. Natuurlijk heeft Verwoest me, deel anderhalf, hier ook aan bijgedragen. Daarin kregen we al een "kijkje achter de schermen" van het fort dat Warner heet. Toch lukt het Mafi opnieuw om ook Warner nog verder te verdiepen. Ik ben dan ook erg benieuwd wat het komende deel ons gaat brengen. Ik ben hongerig naar meer! Superhelden In mijn recensie van het eerste deel gaf ik aan dat ik één minpuntje in het boek had gevonden: "Alleen het superheldenstukje zo tegen het einde vond ik minder. Ik ben benieuwd of de oorzaak voor Juliettes 'gave' in deel twee op een bevredigende manier wordt uitgelegd." Nu ik het tweede deel gelezen heb, durf ik te zeggen: ja. Het pad richting een ongeloofwaardig superheldenverhaal werd afgebogen naar een uitleg over energie, die weer teruggevoerd werd naar het verval van onze wereld, waardoor alles weer wetenschappelijker onderbouwd aanvoelt. Daar ben ik blij om, want verder vond ik Vrees me echt geweldig. En ik ben blij blij blij, want ik kwam in Breek me niets tegen dat me tegenstond. Dit vervolg was perfect. Ik kan dan ook niet anders dan vijf sterren toekennen aan dit juweeltje. Nu is het helaas weer een jaar wachten op deel drie. Maar ik heb begrepen dat we dit najaar eerst weer getrakteerd worden op deel tweeënhalf. Ja, graag!