Merel Leene

Het niets aan de hand hotel / tekst Steven Butler ; illustraties Steven Lenton ; Nederlandse vertaling [uit het Engels]: Merel Loene. -[1e druk]. Alkmaar: Kluitman, [2019]. -188 pagina's: zwart-wit illustraties; 21 cm. Frankie Baluster (deels trol en ik-figuur) woont met zijn ouders in het bijzondere Niets-aan-de-hand-hotel waar de gasten geen gewone mensen zijn, maar magische wezens zoals spoken, elfjes en zeemeerminnen, maar ook de onaardige en stinkende oma van Frankie, een echte trol die boven in de toren woont. Na het bericht dat prins Krokbah, een kobold, de volgende dag komt, is er grote stress bij Frankie en zijn familie om het hotel klaar te maken voor die belangrijke gast. Helaas blijkt de prins een heel vervelend, verwend én bazig snot-mannetje te zijn dat doet alsof het hotel van hem is. Wat een klierl En al die onderdanen van hem zijn ook verschrikkelijk. Het verhaal neemt een wending als ontdekt wordt dat de prins gelogen heeft... Grappig nonsensverhaal waarin Frankie de lezer regelmatig direct aanspreekt en hem/haar daarmee verder meetrekt in het verhaal. Vol met illustraties, waaronder een aparte plattegrond van het hotel. Er wordt veel gebruikgemaakt van grotere en vetgedrukte tekst. Vanwege vaak lange zinnen minder geschikt voor moeilijke lezers. De auteur en de illustrator hadden er duidelijk lol in. Vanaf ca. 9 jaar. Eerste deel van een serie waarvan de delen los gelezen kunnen worden.

'4.5 / 5 sterren voor Nieuwe avonturen van een ridderpaard. De avonturen van Arabesk zijn leuk en spannend. Het is wéér een heel goed boek van auteur Knister - The S word

Toen bekend werd dat Tahereh Mafi een nieuw boek uit zou brengen, sprong ik een gat in de lucht. Maar, om heel eerlijk te zijn, vond ik het wel een beetje jammer toen ik hoorde dat het een boek voor kinderen zou zijn. Stiekem hoopte ik op een nieuwe Young Adult, aangezien ik dol ben op de Touching Juliette-serie. Maar nu ik Verdermeer heb gelezen, kan ik zeggen dat dit boek ook prima leesvoer is voor YA-liefhebbers. Want Verdermeer kinderachtig? Absoluut niet. Wat Tahereh Mafi apart zet van andere auteurs is haar schrijfstijl. Veel auteurs proberen een poëtische schrijfstijl te hanteren, maar Tahereh is wat mij betreft de enige auteur die er ook echt in slaagt. Haar metaforen zijn schitterend en ik kreeg tijdens het lezen continu de neiging om een arceerstift erbij te pakken. Maar let's be honest: ik zou dan bijna het hele boek moeten arceren. Dat heeft weinig zin dus. 'Open je hart. Spits je oren. En zeg nooit nee tegen de wereld als die je vraagt om te dansen.' Verdermeer is een ode aan het sprookje en dat is duidelijk te merken. Het resultaat? Een magisch boek. Alles is mogelijk en je wordt samen met Alice van interessante gebeurtenis naar interessante gebeurtenis gesleept. En mag ik even zeggen dat ik Alice echt een heel fijn personage vind? Dit zijn de personages waar je, als ouder, graag over voorleest. Alice is jong, maar laat niet over zich heenlopen. Ze maakt fouten, maar leert ervan. Ik geloof echt dat dit boek jongere (en oudere!) lezers gaat inspireren. Verdermeer is dan wel gericht op jongere lezers, maar dat betekent niet dat het boek kinderachtig is. Ik vond het verhaal namelijk best creepy op sommige momenten als je naar de doelgroep kijkt. Het is niet too much, maar wel zodanig aanwezig dat dit boek ook interessant is voor oudere lezers. Fijn, want ik vond het echt een stukje spanning toevoegen aan het verhaal. Ik kan niet zeggen dat het verhaal mij in zijn ban had (ik kon het boek met gemak even opzij leggen), maar als ik las, vloog ik door de bladzijden heen. 'Op de middag dat ons verhaal begint, waren vooral de kalme dingen van het leven het drukst in de weer.' Het einde vond ik een beetje teleurstellend omdat alles heel makkelijk en snel werd afgesloten. Een prima einde als je naar de doelgroep kijkt, maar als oudere lezer had ik het toch graag net wat anders gezien. Tahereh neemt in dit boek voor alles de tijd, dus waarom niet voor het einde? Tahereh heeft met Verdermeer een sprookje neergezet dat niet alleen leuk om te lezen is, maar ook inspirerend. Het is duidelijk gericht op een jongere doelgroep, maar dat maakt het boek niet minder interessant voor oudere lezers. Het boek is ontzettend goed vertaald (mag ook wel eens gezegd worden!) en het boek ziet er echt schitterend uit. Alleen voor de mooi moet je 'm eigenlijk al in de kast hebben staan.

Dat Leigh Bardugo een goede auteur is, weten we allemaal al door haar fantastische Grisha-serie. Maar dat Leigh Bardugo opnieuw weer zo'n ongeloofelijk verhaal neer zou zetten had ik, als allergrootste Leigh Bardugo-fan, zelfs niet verwacht. Man, man, she dit it again. Leigh has blown me away! Sickness: dat is het woord wat ik vind passen bij dit boek. Sickness als in 'wat een belachelijk, geweldig boek is dit', maar ook in de trant van 'wauw, wat een heftige, zieke dingen gebeuren er hier'. De Leigh Bardugo van de Grisha-series is een totaal andere Leigh Bardugo van List en Leugens. Tuurlijk, ze heeft nog steeds die weergaloze schrijfstijl en meesterlijke spannende actie scenes, maar ze gebruikt voor List en Leugens een heel ander palet kleuren: zwart, zwart en nog eens zwart. (de luxe editie van dit boek is ook helemaal zwart, inclusief een zwarte snee) List en Leugens is veel 'volwassener' en realistischer dan de hele Grisha-serie. Dit is echt serious business, vergis je niet! Ik kan een hoop gruwelheden hebben, maar ik moest af en toe even mijn hand voor mijn mond slaan. Het is echt heftig. Er zitten een paar hele lugubere, enge scenes in die je eerder zou verwachten bij een horror film. Ik moest er een beetje aanwennen, maar uiteindelijk vond ik het echt bij het verhaal passen. Het is keihard. Leigh schrijft een écht verhaal over een bloederige criminele bende en houdt er totaal geen romantisch beeld op na. Heerlijk! Maar ook een beetje eng.. Bovendien zit dit boek ook vol met seksistische suggestieve zinnen en seksuele toespelingen (dat had de Grisha-serie helemaal niet! Let wel: dit boek bevat geen échte seksscenes.) Het is op zich helemaal niet vulgair, maar het is wel prominent aanwezig. Het lijkt of Leigh een beetje het populaire recept van Game of Thrones heeft opgepakt: seks en bloed. Meestal ben ik helemaal niet van de keiharde, bloederige scenes, maar bij List en Leugens paste het gewoon ontzettend goed in het hele verhaal. Leigh bouwt niet alleen een ijzersterke, belachelijk echte wereld, maar creëert ook een hele cultuur en mensheid daarbij. Ze bedenkt heiligenlegenden, gebruiken, tradities en prachtige taferelen. Alle elementen kloppen. Een hele nieuwe echte wereld ontpopt in je hart. Alles wat er gebeurde voelde ik. Het begin van dit boek was ook echt een knaller! Ik dacht meteen 'YES! Leigh Bardugo is back! Hier heb ik zo'n zin in!'. List en Leugens is beter dan de Grisha-serie! Dit moet je gewoon gelezen hebben! Wauw!