In de serie 'Stille getuigen' onderzoekt Peter de Ruiter hoe het komt dat rond de koloniale oorlog in Indonesië (1945-1949) zoveel mensen hebben gezwegen over wat zich daar werkelijk afspeelde.Tijdens en na de koloniale oorlog zijn informatiestromen over die oorlog gemanipuleerd en is de pers gemuilkorfd. Het Nederlandse publiek krijgt vooral staatspropaganda geserveerd over de situatie in Indonesië. Dit is het onderwerp van de delen 6 en 7 van 'Stille getuigen'.

Frank van Vree, tot voor kort directeur van het NIOD en eindverantwoordelijk voor de recente onderzoeken naar deze oorlog, schetst een beeld van hoe uitgekiende informatiecontrole en 'schandaalmanagement' er voor zorgde dat 'what happened in Indonesia, stayed in Indonesia'.

Soms mislukt dat, bijvoorbeeld als zendeling dominee Hildering uit de school klapt over een bloedbad nabij zijn Javaanse ressort. Hoon en intimidatie zijn zijn deel. Je hoort Marleen van den Berg, die onderzoek deed naar de man en zijn 'opdracht'.

Programmamaakster Gerda Jansen Hendriks legt filmdocumentaires uit oorlogstijd op de snijtafel en concludeert, net als Frank van Vree, dat Nederland al tijdens de Tweede Wereldoorlog de geesten masseerde voor herbezetting van Indonesië. Televisie was er nog niet, dus het Nederlandse publiek kreeg in de bioscoop te zien hoe Nederland daar belangrijk werk verrichtte. Sommige films werden wel gemaakt, maar afgekeurd of verboden.

De audioserie 'Stille getuigen' wordt ondersteund door het Eva Tas Fonds.