‘Ik wil je voorstellen om samen een boek te schrijven,’ schrijft Remco Campert eind2017 aan Kees van Kooten. ‘We zijn vrij om te schrijven wat we willen. Wel moet denoodzaak van het schrijven erin zitten. Zonder elkaar zouden we het niet geschrevenhebben.’Het is het begin van een sprankelende correspondentie. In de brieven laten ze hunfantasie de vrije loop. Onherroepelijk komen zo vele gezamenlijke herinneringen aanhet licht, en brengen Kees van Kooten en Remco Campert op een geweldige manier devoorbije tijd tot leven. Maar het zijn ook de dagelijkse gebeurtenissen die hun pennenin beweging zetten. Zo leidt de laatste Voetnoot van Arnon Grunberg tot een buitelendeassociatie waarbij het voorstelbaar wordt dat hij op een dag zal opduiken als de Verlosser.Natuurlijk delen ze ook hun dromen, en delen ze verhalen over hun geliefden metelkaar. Wij zijn getuige van een intens warme en vrolijke vriendschap die al decennialangduurt, en zonder elkaar niet zou hebben bestaan. Als humoristen zijn zij gewaagdaan elkaar.