Haar dagboeknotities volgend, vertelt Iet Ringrose het verhaal van Antoinet, die steeds meer in de greep van de ziekte van Alzheimer komt. Als de situatie thuis onhoudbaar is geworden, moet Antoinet worden opgenomen in een verpleeghuis. Dit moeilijke en verwarrende proces neemt een verrassende wending, die zich voortzet en uitbreidt in de loop van de tijd. Ze gaat steeds vaker kort, maar welbewust haar liefde uitspreken. Ze verbindt die meestal met haar diepe, spirituele geloof. Als ze later bijna niet meer in staat is te spreken, communiceert ze dit op een ander niveau, ook naar anderen. Hun onderlinge liefde blijft hun inspiratiebron en is het baken waarop ze zich vastberaden blijven richten. Tegelijkertijd maakt Antoinet een eigen indrukwekkend proces door. In het verpleeghuis overlijden de meeste bewoners aan corona, ook Antoinet, maar het is vredig. Corona, sterven, Alzheimer... het hoeft niet het ultieme negatieve einde te betekenen. Schilderijen die Antoinet tijdens haar leven maakte, illustreren het verhaal.