'Breek me is een kunstwerk' In Vrees me leerden we Juliette kennen. Haar aanraking is dodelijk. Heeft ook al gedood en daarom zat ze opgesloten. Tot Warner, de zoon van de Opperbevelhebber, haar uit haar gevangenis haalde om haar te gebruiken voor zijn eigen doeleinden. Daarbij stelde hij haar onder toezicht van Adam, haar oude jeugdvriend, voor wie ze duizenden kilometers viel viel viel en met wie ze aan de harde hand van Warner ontsnapte. Want hij kan haar aanraken en liefkozen. Net als Warner, maar dat houdt ze angstvallig voor zichzelf. Want Warner is slecht en moet samen met de rest van Het Herstel ten val gebracht worden. Daarom sloten Adam en Juliette zich ook aan bij het verzet. Nu, in dit wervelende vervolg, wordt van Juliette gevraagd om met haar vloek gave te trainen, zodat ze hem gericht kan gebruiken. Maar Juliette haat haar vloek gave. Eigenlijk haat ze zichzelf. Dan blijkt ook nog dat Adam een gave heeft. Een gave waardoor hij in staat is om haar aan te raken, maar die een relatie tussen hen praktisch onmogelijk maakt. Juliette staat voor de onmogelijke keuze: kiest ze voor haar hart of het leven van Adam? Een plaatje En het is weer gelukt. Ook dit tweede deel in de spannende Touching Juliette-serie ziet er weer prachtig uit en ik vind het omslag zo veelzeggend over de inhoud! Net zoals de titel trouwens. Dit schitterende boek staat bovendien erg mooi in de kast. (En wat is hij lekker dik dit keer!) Kunst Sommige boeken lezen lekker weg en daar vlieg je doorheen. Sommige boeken zijn vernieuwend door hun bijzondere schrijfstijl. Sommige boeken hebben een prachtige psychologische diepgang. En Breek me heeft het allemaal. Allemachtig, die zinnen zinnen zinnen... Ik vond het alleen al een genot om die prachtige zinnen te lezen! Mooie woorden en prachtige beeldende metaforen, zoals: "Adam drukt zijn lippen tegen mijn voorhoofd en mijn zorgen trekken een mooie baljurk aan en doen een tijdje alsof ze iemand anders zijn." Die zin vond ik zo verrassend, maar tegelijk zo zo zo ontzettend treffend. Of deze, die je zelf ook laat nadenken over het begrip vergeving: "Ik kan niet anders dan denken dat 19 jaar te jong is om iemand op te geven, dat 19 jaar pas het begin is, dat het veel te vroeg is om dan tegen iemand te zeggen dat hij deze wereld alleen maar ellende zal bezorgen. Ik kan niet anders dan me afvragen hoe mijn leven eruit zou zien als iemand me een kans had gegeven." Breek me is een boek wat je eigenlijk meerdere keren zou moeten lezen. Minimaal twee keer. Eén keer omdat je meegesleept word en zo snel mogelijk wil weten hoe het afloopt. En één keer om ten volle van iedere volzin te kunnen genieten. Want Breek me is kunst! Psychologische diepgang Hoewel in het eerste deel al een prachtige diepgang zat, slaagt Tahereh Mafi er opnieuw in om de karakters nóg verder te verdiepen. Juliette, met al haar twijfels en verwijten naar zichzelf, voelt zo heerlijk herkenbaar en menselijk aan. Ze is, net als iedereen, op zoek naar wie ze eigenlijk is en wat haar betekenis voor de wereld is. Net als iedereen komt ze voor onmogelijke keuzes te staan. Net als iedereen beseft ze dat je niet altijd kunt krijgen wat je wilt en dat je soms juist iets krijgt wat je nooit gewild hebt. En dat het een rare brij van je in verwarring gebrachte hersens maakt. De rake opmerkingen van Kenji en Castle zijn heerlijk verfrissend. Want ik denk dat iedere lezer met Juliette meevoelt en dat zij zich net zoals Juliette geschrokken voelen door hun berispingen vanuit een totaal ander oogpunt. Maar dat iedereen er wel over na zal denken. Dat alles maakt dat Breek me, ondanks de dystopische setting, juist heel hedendaags is. Adam en Warner Ook de beide mannen krijgen in Breek me een extra dimensie. Adam ontdekt zijn eigen gave en krijgt daarmee een flinke brok ellende voor zijn kiezen. Juliette kan hem daar niet bij helpen, dit zal hij zelf moeten doen. En dan Warner, wrede gemene sexy vertederende Warner... Zijn karakter is zo ontzettend gelaagd, dat ik als lezer het liefst in hem zou duiken om al die lagen af te pellen en te doorgronden. Natuurlijk heeft Verwoest me, deel anderhalf, hier ook aan bijgedragen. Daarin kregen we al een "kijkje achter de schermen" van het fort dat Warner heet. Toch lukt het Mafi opnieuw om ook Warner nog verder te verdiepen. Ik ben dan ook erg benieuwd wat het komende deel ons gaat brengen. Ik ben hongerig naar meer! Superhelden In mijn recensie van het eerste deel gaf ik aan dat ik één minpuntje in het boek had gevonden: "Alleen het superheldenstukje zo tegen het einde vond ik minder. Ik ben benieuwd of de oorzaak voor Juliettes 'gave' in deel twee op een bevredigende manier wordt uitgelegd." Nu ik het tweede deel gelezen heb, durf ik te zeggen: ja. Het pad richting een ongeloofwaardig superheldenverhaal werd afgebogen naar een uitleg over energie, die weer teruggevoerd werd naar het verval van onze wereld, waardoor alles weer wetenschappelijker onderbouwd aanvoelt. Daar ben ik blij om, want verder vond ik Vrees me echt geweldig. En ik ben blij blij blij, want ik kwam in Breek me niets tegen dat me tegenstond. Dit vervolg was perfect. Ik kan dan ook niet anders dan vijf sterren toekennen aan dit juweeltje. Nu is het helaas weer een jaar wachten op deel drie. Maar ik heb begrepen dat we dit najaar eerst weer getrakteerd worden op deel tweeënhalf. Ja, graag!