Volwassenen met dyslexie vertellen soms verhalen over hoe zij leren en denken. Een aantal van hen beschrijft een voorkeurvoor 'beelden'. Dat kan verschillende vormen aannemen. Eén verhaal dat nog in mijn geheugen gegrift staat, is dat van een architect die altijd 'inwendige films' zag. Soms gingen die beelden met hem op de loop en kon hij er geen vat op krijgen, maar vaak hielpen ze hem ook in zijn creatieve denkspoces. Zijn ervaringen passen goed bij de wetenschappelijke onderzoeken die hebben laten zien dat dyslexie relatief vaak voorkomt bij studenten in technische opleidingen. Het komt ook overeen met de bevinding dat veel mensen met dyslexie beter presteren op visueel-ruimtelijke taken dan bij taalopdrachten. En als dat hun sterke kant is, dan ligt het voor de hand dat die voorkeur terugkomt in hun keuze van opleiding en beroep. Het thema van dit boek past uitstekend bij deze gedachte.
Wim Theijken is erin geslaagd om via de verhalen van grafisch ontwerpers inzicht te geven in de manier waarop dyslexie een rol speelt in hun dagelijks functioneren, niet als een beperking, maar als onderdeel van presteren op hoog niveau. Een boek als dit maakt duidelijk dat we meer moeten luisteren naar volwassenen met dyslexie. Wim Theijken daagt op een knappe manier daartoe uit.