Aan de godenhemel van de Edda moet men niet de religie van hetoude Noord-Europa zoeken. Daarom is de stof na een hoofdstuk overde prehistorie in twee hoofdmoten verdeeld: de mythologie zoals dievooral in de Edda naar voren komt, en het religieuze leven en belevenzoals dit uit onder andere de saga's (familiegeschiedenissen van deimmigranten op IJsland) valt af te leiden. De gescheiden behandelingvan mythen en religie geeft een overzichtelijk beeld van de oude,overwegend Noord-Germaanse cultuur en de grondlijnen van hetgeloof in de eindtijd van het heidendom.

De auteur beschouwt de Scandinavische mythen niet als op zichzelfstaande verhalen, maar plaatst ze zoveel mogelijk in een grotegeheel: de Indo-Germaanse of Indo-Europese mythologie. Zowelgodennamen als vele mythische overleringen vertonen opvallendeovereenkomsten met die uit de Oude indische, Perzische, Griekse,Romeinse en Keltische mythologie. Door de mythen uit de Oudheidte vergelijken met de Germaanse laat de auteur een aantal structurenen motieven zien die ten grondslag liggen aan de godenverhalen vande Noord-Europeanen.