In 1923, het jaar van de modernisering van Turkije door Atatürk, kiest een jonge vrouw een beroep met een lange traditie waarvoor in dat moderne, Europese Turkije eigenlijk geen plaats meer is: dat van kalligraaf - van oudsher een mannenberoep. Haar leermeester laat Rikkat bij zijn dood zijn gereedschap na en bezoekt haar regelmatig vanaf gene zijde om haar te helpen. Terwijl haar carrière een vlucht neemt, krijgt ze gezelschap van meer schimmen van beroemde kalligrafen uit het verleden. Haar leven als echtgenote en moeder is echter een aaneenschakeling van scheidingen en verdriet. Omdat ze haar emoties binnen laat sluipen in haar werk, krijgen haar arabesken en illuminaties een menselijkheid die niet eerder in de kalligrafie vertoond was. Zo moderniseert Rikkat Kunt op de valreep de traditionele schoonschrijfkunst. Yasmine Ghata schreef met De nacht der kalligrafen een bijzonder boek over het leven van haar grootmoeder, dat zowel in dienst stond van de kunst als ermee samenviel.