"Volgens vele klassieke en moderne sociologen is de moderne samenleving vóór alles een industriële samenleving.
Dit idee heeft de theorievorming over de achtergronden van politieke opvattingen op een dwaalspoor gebracht. Zo menen Martin Lipset, Melvin Kohn en Ronald Inglehart dat iemands cultureel conservatisme of progressiviteit wordt bepaald door zijn of haar klassenpositie of economische achtergrond. Bij nadere beschouwing blijken hun theorieën echter onhoudbaar. Dat dat zo lang onopgemerkt is gebleven, is niet eens verbazingwekkend. Het onderstreept slechts hoe diep de daarin gehanteerde industrialistische veronderstellingen zijn geworteld in de neopositivistische hoofdstroom van de sociologie.

De auteur hanteert een eigenzinnige aanpak. Slechts aanvaardend dat wetenschap en politiek gescheiden behoren te blijven, verwerpt hij andere bekende tegenstellingen uit de sociologie als onvruchtbaar en onzakelijk: Durkheim versus Marx, functionalisme versus conflictsociologie, neopositivisme versus postmodernisme en deductie versus inductie. Zijn aanpak levert verfrissende inzichten met vaak verstrekkende theoretische implicaties op."