Steven Macrander (1925) begon vlak na de Tweede Wereldoorlog aan zijn studie medicijnen in Amsterdam. Met zijn bul keerde hij – aanvankelijk als anesthesist – terug naar Zutphen, de provinciestad waar hij opgroeide. In 1957 kon hij daar wegens omstandigheden een huisartsenpraktijk overnemen. De praktijk telde destijds nog slechts enkele honderden zielen. Het duurde echter niet lang of Steven Macrander had gemiddeld drieduizend patiënten, voor wie hij tot aan zijn pensionering in 1989 met verve verantwoordelijkheid droeg. Het mag een wonder heten dat hij naast de drukte van praktijk en gezin nog tijd vond om zijn ervaringen op te tekenen. Met zijn scherpe observatievermogen en beknopte stijl maakt Steven Macrander de lezer deelgenoot van zijn (soms bizarre) dagelijkse werk. Het twintigtal verhalen in Een huisarts vertelt getuigt van zijn betrokkenheid bij patiënten, zijn bewogenheid om hun leed, en ook van het gevoel van machteloosheid waarmee hij vaak kampte. Ergernissen over misstanden in de maatschappij of de medische wereld steekt hij niet onder stoelen of banken. Hoewel hij met een zekere distantie schrijft weet Steven Macrander de lezer echter bovenal te ontroeren.