REACTIE VAN T.I. OEI: ‘Het gaat er in een supervisie en in de opleiding tot psychoanalyticus en psychotherapeut m.i. om, in hoeverre wij als mensen in staat zijn naar onszelf te kijken en onszelf wensen/verlangen te begrijpen in het licht van de voor en tegens in gevoels- en ervaringswereld als we elkaar spreken of ontmoeten. Kortweg gezegd: overdracht en tegenoverdracht. Als wij in de tegenoverdracht, op grond van de angst onze basic trustwereld te verliezen, onze hakken in het zand zetten, lijkt soms elk begrip voor de ander of het andere weggeslonken of van ons afgegleden. Zoals Goos ervoer toen het over zijn geloof ging. Namelijk dat je al of niet vroegste overtuigingen dan minder van wezenlijke waarde voor je eigenheid lijken te betekenen. Goos heeft echter in zijn volwassen leven piketpaaltjes gezet waarvan de buitenstaander zoals ik alleen kan vaststellen dat hij zijn vroegste geloofsovertuigingen (zijn basic trustwereld) niet heeft verloren. Je zou bijv. door een psychoanalyse je eigen - biopsychosociale - do’s en dont’s als belevingswereld door elkaar kunnen halen, ja zelfs kunnen verliezen. Je zou je dan door elkaar geschud weten, zoals een gebouw op zijn fundamenten kan worden aangetast. Daar moet je, als je een gezonde geest hebt, tegen kunnen zonder om te vallen. Dan wel te vervallen in een verwarringsdomein zoals dat van het kind dat niet meer weet zich anders te uiten dan alleen maar vanwege psychomotore dyspraxie te zwijgen of op grond van angst/schrik/boosheid het uit te schreeuwen. REACTIE VAN COLLEGA: ‘Weer ontving ik een uitvoerig en beredeneerd stuk van je en dit keer met het verzoek daarop commentaar te geven.