Het is misschien het ergste dat je kan overkomen, een kind verliezen. Het overkwam Hugo Verbrugh, arts, filosoof, antroposoof. Sonja, 37 jaar en moeder van een dochtertje van bijna een jaar, verkeerde voor de vierde maal sinds 1992 in een acute psychotische episode die eerder als schizofrenie was ge ketteerd en dit keer fataal afliep.
Zou het anders hebben kunnen gaan? De ziektegeschiedenis deed zich, achteraf bezien, voor als een klassieke tragedie - maar was de afloop werkelijk zo onafwendbaar als in een klassieke tragedie? Hadden hij en anderen die er bij waren anders kunnen handelen ? Had hij anders moeten handelen? En, vooral: gaat het leven van Sonja op een of andere manier in het hiern erder? En zo ja, kunnen wij dan op een of andere manier met haar communiceren? En hoe doe je dat dan?
Op deze vragen probeert Hugo Verbrugh in dit essay antwoorden te vinden. Zo betrokken als een mens in zulke omstandigheden maar zijn kan, tegelijk kritisch afstandelijk en relativerend, beschrijft hij de zoektocht naar waarheid, tussen de valkuilen van loze schuldgevoelens, irre fantasie en wensdromen, en naar een zinvolle manier om met dit verlies verder te leven.