Ik was ontzettend benieuwd naar dit boek omdat de gebeurtenis die Miriam mee maakt echt verschrikkelijk zijn. Persoonlijk kan ik me niet voorstellen hoe erg het is om je kind te verliezen. Dit boek geeft een kijkje in het leven van Miriam en laat wat voor verschrikkelijke gebeurtenissen ze heeft meegemaakt. Door de vele verschillende emoties die gebruikt zijn blijft het interessant en boeiend om te lezen ondanks de vervelende dingen die er gebeuren. Het verhaal is op een hele eenvoudige manier geschreven waardoor het voor iedereen te begrijpen is. Dit boek is een aanrader voor iedereen! Als je eenmaal begint met lezen kan je niet stoppen met lezen omdat het je ontzettend aangrijpt. Ik wil mijn kind terug is het waargebeurde verhaal van Miriam (1-1-1998 in Mosul, Irak). Haar verhaal, opgetekend door schrijver/journalist Arie van Driel, is bizar, schokkend, emotioneel, hartverscheurend en soms zelf mensonterend. Op 22 november 2008 werd de toen negen maanden oude baby Ali door zijn vader ontvoerd naar Irak. Sindsdien heeft Miriam haar kind een paar keer heel even via webcam beelden mogen zien. Zoektochten door onder meer haar familie en Interpol in Irak, Syrië, Noorwegen en Zweden leverden geen resultaat op. De ontvoering van haar zoon door haar ex-man betekende voor Miriam een zoveelste tragedie in haar nog jonge leven, dat zonder fantasie gemakkelijk als een nachtmerrie kan worden beschreven. Als kind kende zij in haar geboorteland Irak zowel rijkdom als armoede. Haar vader, als ingenieur in de vliegtuigindustrie in dienst van de overheid, werd door de geheime politie van dictator Saddam Hussein opgepakt. Na zijn vrijlating uit de gevangenis vluchtte hij naar Nederland. In de winter van 2000 vluchtte Miriam samen met haar moeder, zes zusjes en broertje via Syrië eveneens naar Nederland. Miriam was 17 jaar toen zij met de 30-arige vader van haar latere kind trouwde. Vanaf dat moment werden zij en haar familie door hem gekleineerd, geïntimideerd, bedreigd en uitgescholden. Zij raakte zwanger, pleegde stiekem abortus, raakte na gedwongen seks opnieuw in verwachting, en kreeg een gezonde zoon, Ali. In Tsjechië ontsnapte zij op het nippertje aan de dood. Tijdens de Ramadan in 2008 durfde zij eindelijk definitief bij haar man weg te gaan. Zijn wraak: de ontvoering van haar zoon. Miriam probeert inmiddels haar leven weer zo goed mogelijk op te pakken. Zonder haar kind gaat haar dat echter moeilijk af. Regelmatig stelt zij zichzelf dan ook die ene vraag: waarom leef ik eigenlijk nog? In april 2012 verscheen de eerste druk van dit boek, maar in juli 2012 moest het boek noodgedwongen opnieuw uitgegeven worden. Het verhaal bleef hetzelfde, maar de cover werd aangepast omdat Miriam bedreigd werd door verschillende mensen. Niet iedereen was het eens met haar geschreven verhaal waardoor Miriam verschillende dreigementen naar haar hoofd geslingerd kreeg. Doordat de gezondheid van Miriam voorop staat, is er besloten om het boek opnieuw uit te geven met een andere cover. Stijl Het hele verhaal is op een hele duidelijke en vlotte manier geschreven. Er staan geen moeilijke woorden in het verhaal waardoor alles voor iedereen goed te begrijpen zal zijn. Ook is er gebruik gemaakt van een makkelijke zinsopbouw, waardoor je niet elke keer vastloopt in de tekst en gewoon in één keer door kan lezen. Daarnaast is er niet veel gebruik gemaakt van details waardoor je ook geen leesvertraging oploopt. Alles is met ontzettend veel emotie beschreven waardoor je met gemengde gevoelens begint te lezen. Je kan het verhaal niet weg leggen omdat het je zo aangrijpt. Door de aangrijpende schrijfstijl zet het verhaal je tijdens het lezen al aan het nadenken. De aangrijpende manier van schrijven is een goede manier om de spanning op te bouwen. Een voorbeeld van de schrijfstijl van Arie van Driel: 'Om de stemming tijdens de lange autorit vanuit Delft richting Arnhem toch nog een beetje positief te houden, namen wij alvast een voorschotje op mijn nakende scheiding van mijn man. Iedereen was blij dat ik eindelijk definitief bij hem weg durfde te gaan. Het vooruitzicht straks voor eens en voor altijd van hem te zijn verlost, zorgde zelfs voor een beetje vrolijkheid in de auto.' - blz 89