Eind 2003, begin 2004 kwamen kort na elkaar enkele gruwelijke geweldsdelicten door jongeren in het nieuws. Deze jongeren kregen allemaal straffen uit het gewone strafrecht opgelegd. Doordat ze stuk voor stuk in beroep gingen kwamen hun zaken ook daarna nog herhaaldelijk in het nieuws. Velen kregen daardoor de indruk dat het loslaten van het jeugdstrafrecht in ons land inmiddels wel erg gemakkelijk ging, wellicht zelfs wat al te gemakkelijk...
Deze publicatie zet alle beschikbare gegevens over dit onderwerp en de argumenten voor en tegen op een rij. De conclusie is tweeledig: er is helemaal geen toename van berechting van jongeren volgens het gewone strafrecht, integendeel; maar in die gevallen waarin jongeren inderdaad straffen uit het gewone strafrecht krijgen opgelegd, is de motivering veelal onbevredigend. Daarom wordt een aantal aanbevelingen gedaan. Berechting van jongeren volgens het gewone strafrecht moet mogelijk blijven in uitzonderlijke gevallen, maar die uitzonderingen moeten veel stricter worden omschreven.
De auteur is bijzonder hoogleraar jeugdrechtspleging aan het Willem Pompe Instituut voor strafrechtwetenschappen van de Universiteit Utrecht en hoofddocent pedagogiek aan dezelfde universiteit. Hij is lid van de sectie Jeugd van de Raad voor Strafrechttoepassing en Jeugdbescherming.