Als Priscilla op haar twaalfde merkt dat ze aan haar lichaamsbeeld zit te twijfelen en hulp vraagt aan haar docent, weet ze dat ze een eetstoornis heeft. Jaren later wordt ze hiervoor opgenomen. Door de meervoudige opnames komen er problematieken bij zoals CPTTS en terugkomende depressies. Ze werd in donkere kamers vastgehouden, opgesloten en niemand keek naar haar om. Dit alles zorgde ervoor dat ze niet meer verder wilde leven. Nu tien jaar later is Priscilla thuis, maar nog niet genezen en heeft ze een euthanasieverklaring.