De eenentwintigste eeuw heet nu al de kenniseeuw. Maar wat is kennis in een tijd waarin:

expliciete kennis via internet snel wereldwijd beschikbaar is,

de computer een betere kennisdrager lijkt te worden dan de mens,

individuen zowel autonomer als afhankelijker worden?

En: wat zijn de consequenties voor kennisinstellingen?

Een verbindend schema (AGIL) wordt gebruikt om een analyse te maken van denkrichtingen van Jung tot Porter. Er wordt een pragmatische visie gepresenteerd voor regioÕs die een gezonde kennisstructuur nastreven.

Tot de doelgroep van dit boek behoren: regionale beleidsmakers, (hoger) onderwijsmanagers en iedereen die zich bezighoudt met kennis binnen organisaties.

Het boek kent drie delen:

Motieven voor samenwerking

De grondbeginselen van de psychologie worden toegepast op organisaties. Gepleit wordt voor het beter benutten van teamrollen en het inzetten van ons beeldend vermogen bij het analyseren van organisaties, door gebruik te maken van metaforen.

Ordeningsprincipes in economie en leren

Regionale besluitvorming wordt belangrijker in een mondiale economie. Een gerichte politiek om de juiste bedrijven in de regio te krijgen en te houden komt in beeld. In de toekomst zal het gaan om de unieke kennisstructuur en niet meer om hoge vestigingssubsidies of subsidies die oude vestigingen te lang in leven houden. Lerende organisaties en lerende inwoners zijn een voorwaarde voor deze infrastructuur.

Strategievorming voor een kennisonderneming

Als kennis en leren belangrijk zijn, zijn kennisinstituten dat ook.Kennisinstituten moeten dan ook duidelijke scenarioÕs hebben voor de toekomst. Zonder scenario is kiezen niet mogelijk.