ORATIEREEKS
De mogelijkheden om HIV-infecties te behandelen zijn de laatste tien jaar revolutionair verbeterd. Van dodelijke ziekte veranderde HIV daarmee in een chronische, in potentie behandelbare aandoening. Hiertoe is echter wel levenslange behandeling nodig met combinaties van verschillende medicijnen. Deze kunnen HIV weliswaar blijvend onderdrukken, maar niet genezen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat complicaties van de behandeling, waaronder bijwerkingen op korte en lange termijn, in toenemende mate als probleem worden onderkend. Kennis van en inzicht in het ontstaan van dergelijke bijwerkingen zijn daarmee cruciaal geworden voor het blijvende success en de verdere verbetering van deze levensreddende behandelingen. Toepassing van deze kennis voor eenieder waar ook ter wereld die HIV-behandeling nodig, heeft, zou niet afhankelijk mogen zijn van economische barri s, zoals nu in de meeste arme landen wel het geval is. Daar worden veelal als eerste keus HIV-remmers gebruikt die weliswaar het goedkoopst zijn, maar ook vaak gepaard gaan met een nauwelijks reversibele bijwerking, waarbij de verdeling van vet over het lichaam verandert, en pati en uiterlijk herkend kunnen worden als dragers van HIV. Het is dan ook zaak dat het beleid ten aanzien van de vraag welke HIV-remmers eerste keus zouden moeten zijn voor behandeling, ook in ontwikkelingslanden, zo snel mogelijk verandert.
Peter Reiss is hoogleraar in de Inwendige Geneeskunde, in het bijzonder de complicaties van de behandeling van HIV-infecties, aan de Universiteit van Amsterdam en werkzaam als internist-infectioloog in het Academisch Medisch Centrum. Daarnaast is hij Adjunct-Directeur van het Nationaal Aids Therapie Evalutie Centrum, wetenschappelijk adviseur van IATEC (International Antiviral Therapy Evaluation Center) en Clinical HIV Section Editor van Antiviral Therapy. Tenslotte is hij Vice-President van de European Aids Clinical Society en vertegenwoordigt hij Europa in de Governing Council van de International Aids Society.