Internationaal is er toenemende aandacht voor de rationalisering en professionalisering van het beleidsproces en voor meer `evidence-based policy. Sociaaleconomische veranderingen, technologische ontwikkelingen en globalisering zorgen voor een toenemende onzekerheid en complexiteit, waarbij nieuwe en onbekende kwesties opduiken en in termen van een `risicomaatschappij wordt gedacht. De toenemende complexiteit (en techniciteit) van bepaalde beleidsproblemen noopt beleidsmakers vaker tot de consultatie van expertise en genereert een nood aan controle/controleerbaarheid. Deze verschuivingen kunnen een groter draagvlak creëren voor wetenschappelijke expertise, waarbij nieuwe functies voor wetenschappers en onderzoek ontstaan en de doorwerking van wetenschappelijk onderzoek op beleidsniveau kan worden verhoogd.De kennis over hoe sociaalwetenschappelijk onderzoek en beleid zich werkelijk verhouden blijkt evenwel eerder gelimiteerd. Dit onderzoek tracht aan de hand van een multi-methodische en interdisciplinaire studie een gesystematiseerd beeld te vormen van de relatie tussen sociaalwetenschappelijk onderzoek (SWO) en beleid in België en Vlaanderen. Drie grote onderzoeksvragen staan daarbij centraal: de vraag naar de pijnpunten en spanningsvelden in deze relatie, naar de kenmerken/determinanten van het kennisgebruik van beleidsmakers en de doorwerking van onderzoek en naar de mate waarin de recente aandacht voor evidence-based policy verhoogde doorwerkingmogelijkheden voor wetenschappelijk onderzoek creëert.Dit boek is bestemd voor beleidsmakers, criminologen, politicologen en al wie onderzoek wil doen naar kennisgebruik en doorwerking van wetenschappelijk onderzoek of interesse heeft voor de relatie tussen onderzoek en beleid.