“Eigenlijk had ik zo langzamerhand de schrijfpen aan de wilgen gehangen, toen ik op een avond werd opgebeld door een goede kennis die riep: “Ian, het is vanavond rot weer en ik lig met mijn bootje verwaaid op een verlaten meertje. Maar mijn vrouw heeft het heel erg naar d’r zin. Ze leest jouw boek nu voor de derde keer en ze schiet steeds in de lach. Wanneer komt er nou weer eens een boek?” Wie kan aan zoiets weerstand bieden! Bovendien las ik in een scheepvaartkrant een artikel over een gebeurtenis die erg veel leek op een voorval dat ik zelf ooit had meegemaakt. Dus plukte ik mijn pen weer uit de wilgen en begon te schrijven.” Dit telefoongesprek met een goede kennis was de aanleiding voor auteur en ex-zeevarende, Ian Ouwendijk, om een derde boek te schrijven. Dit keer zijn al zijn verhalen autobiografische en ze beginnen vanaf het moment waarop Ouwendijk als blozende onbevangen leerling de Zeevaartschool in Scheveningen binnen stapte en allerlei vlegelstreken uithaalde. En over hoe de leraren hun pupillen voorbereidden op het prachtige vak dat zij gekozen hadden. Ouwendijk beschrijft zijn eerste stappen aan boord en hoe hij als stuurmansleerling niks had in te brengen. Hoe hij opklom tot stuurman en uiteindelijk tot kapitein.Hoe de zeevaart veranderde en hoe hijzelf mee veranderde op vrachtboten, tankers en offshore schepen totdat hij als ‘éminence grise’ afscheid nam van zijn zeevarend beroep. Nota bene als schipper op een miljonairsjacht.