In de jonge steden van Noordwest-Europa verscheen een nieuw type vrouw: de stadskluizenares. Deze vrouwen trokken zich terug in kluizen aan de zijkant van een stadskerk, maar hielden contact met de stadsbevolking binnen in de kerk of via raampjes aan de straatkant. In een wereld waarin vrouwen geen publieke posities konden bekleden en zeker in zaken van het geloof geen leidende rol mochten spelen, ontpopten de stadskluizenaressen zich als de (informele) vrouwelijke pendant van de pastoor. Zij traden op als godsdienstlerares, raadgever en doorgever van nieuws. De druk van kerkelijke leiders om non te worden, weerstonden zij met succes. Dit boek schetst de betekenis van stadskluizenaressen aan de hand van biografieën van Suster Bertken, Ivetta van Hoei, Juliana van Cornillon, Eva van Sint Maarten, de moeder van Guibert van Nogent en Kreupele Margriet van Maagdenburg en toont in prachtige beeldverhalen de religieuze stadscultuur waarin zij functioneerden.