Er wordt in Nederland al lange tijd een beleid gevoerd van compacte stedelijke ontwikkeling.

Dit beleid is er in geslaagd om de versplinterde verstedelijking van het Groene Hart van de Randstad en van het platteland rond de steden in de rest van Nederland in te dammen.

Er kon daarbij worden gesteund op een breed maatschappelijk en politiek draagvlak.

Twee belangrijke doelstellingen van het beleid van de compacte stad zijn niet gehaald. Het heeft geen halt toe geroepen aan de groei van het autogebruik. En bedrijven trekken zich in de keuze van hun locatie weinig aan van de goede bedoelingen van compacte stedelijkheid. Locaties buiten de steden, langs snelwegen en bij vliegvelden, zijn gewilde vestigingsplaatsen.

Daarom is in de jaren negentig het maatschappelijk en politiek draagvlak voor compacte stedelijke ontwikkeling, zoals dat nu wordt uitgevoerd, afgenomen.

In De Ruimte van Nederland, de startnota voor de Vijfde Nota Ruimtelijke Ordening, wordt deze nieuwe realiteit onder ogen gezien. In die nota is veel aandacht voor de relatie tussen de verstedelijking, de economie en het verkeerssysteem. De corridor en de netwerkstad worden ingevoerd als nieuwe concepten. Maar wat dit betekent voor het verstedelijkingsbeleid in Nederland blijft voorlopig onduidelijk.

Dit boek heeft de ambitie bij te dragen aan het debat over de ruimtelijke ordening van Nederland. Het gaat in op de dilemmaÕs van het huidige compactestadbeleid en op de mogelijke alternatieven daarvoor. Veel auteurs onderschrijven de voordelen van het huidige beleid, dat heeft bijgedragen aan het investeren in de bestaande steden en aan het beperken van stedelijke deconcentratie. Maar er wordt ook de vinger gelegd bij problemen waarop het huidige beleid geen antwoord heeft.