De blanke boeren die vanaf 2000 door de regering-Mugabe van hun land werden verjaagd, onder wie tientallen Nederlanders, staan menigeen nog fris in het geheugen. Over de geschiedenis die hieraan voorafging is veel minder bekend. In We moeten gaan schrijft Marnix de Bruyne over de groep Nederlanders die in de jaren vijftig naar Zuid-Rhodesië trok. Dit gebied was rijk aan enorme tabaksplantages. Uit de eerste hand hoort hij de verhalen over het bestaan in hun nieuwe land: van gevaarlijke confrontaties met guerrillero’s tot later het geweld en de intimidatie van de Mugabe-aanhangers. Ook heeft De Bruyne oog voor de andere kant van de medaille: hij krijgt een hechte band met een regeringsgetrouwe zwarte man, die nu op de boerderij woont van een verjaagde Nederlander. We moeten gaan laat niet alleen de geschiedenis herleven, maar geeft ook een actueel beeld van Zimbabwe, waar het geweld en de intimidatie tegenover blanke boeren nog steeds doorgaat. Marnix de Bruyne (1965) was correspondent in Zuid-Afrika voor o.a. Het Parool en BNR. Eerder verscheen van hem Het land van Soekmekaar, waarover De Standaard
Recensies
Dankzij het hoor en wederhoor en degelijke research geeft De Bruynes boek een inzichtelijk en genuanceerd beeld van een halve eeuw Nederlandse aanwezigheid in Zimbabwe. ****
NRC Handelsblad
Marnix de Bruyne maakte een uniek boek over de onteigening van Nederlandse boeren in Zimbabwe. De ex-boeren, de volhouders en de nieuwe boeren die de journalist sprak zijn stuk voor stuk fascinerend. ****
de Volkskrant
Fascinerend boek.
De Correspondent
We moeten gaan bevat ontelbaar veel verhalen, is een roadmovie in een boek.
Wilfried de Jong — Met Het Oog Op Morgen
Het boek vertelt uiteindelijk veel meer dan de migratiegeschiedenis van een groep Nederlanders. De Bruyne gebruikt hun ervaring en die van hun zwarte medewerkers en opvolgers als lens waardoor hij de moeizame geschiedenis van Zimbabwe beschouwt, dat werkt heel goed.
Geschiedenis Magazine
Het is prijzenswaardig hoe onbevooroordeeld en genuanceerd De Bruyne de historische figuur Smith portretteert. (...) Vanaf 2000 zijn vrijwel alle boeren (...) van hun land verdreven. De Bruyne zoekt ze op, volgt ze, reconstrueert hun geschiedenis en toont hun ongebroken positieve geest. Indrukwekkend en tragisch.
Vrij Nederland
Een heel interessant onderwerp. Marnix de Bruyne kan goed schrijven, heeft prachtig materiaal. Hij wil eigenlijk geen stelling nemen, probeert zo menselijk mogelijk al zijn personages recht te doen.
Argos
Het belang van We moeten gaan schuilt in de nuance, in het zorgvuldig balanceren tussen gevoelens van sympathie en afkeer die zowel de kolonialen als de zwarte bezetters oproepen. Het is een boek van groot gewicht.
We moeten gaan beschrijft de zoektocht naar de geschiedenis van honderden Nederlanders die in de jaren vijftig naar Zuid-Rhodesië emigreerden. Tevens is het een boeiend portret van het huidige Zimbabwe, dat nog altijd kampt met talloze problemen. Het is knap dat Marnix de Bruyne die twee onderwerpen met elkaar weet te combineren. ****
Hebban
We moeten gaan is een vlot, onthullend boek over de gevolgen van kolonisatie en dekolonisatie voor de zwarte en blanke bevolking van Zimbabwe. (...) Een meeslepend verhaal dat de lezer meevoert in de tijd en het leven van de Nederlandse agrariërs in Afrika.
De blanke boeren die vanaf 2000 door de regering-Mugabe van hun land werden verjaagd, onder wie tientallen Nederlanders, staan menigeen nog fris in het geheugen. Over de geschiedenis die hieraan voorafging is veel minder bekend. In We moeten gaan schrijft Marnix de Bruyne over de groep Nederlanders die in de jaren vijftig naar Zuid-Rhodesië trok. Dit gebied was rijk aan enorme tabaksplantages. Uit de eerste hand hoort hij de verhalen over het bestaan in hun nieuwe land: van gevaarlijke confrontaties met guerrillero’s tot later het geweld en de intimidatie van de Mugabe-aanhangers. Ook heeft De Bruyne oog voor de andere kant van de medaille: hij krijgt een hechte band met een regeringsgetrouwe zwarte man, die nu op de boerderij woont van een verjaagde Nederlander. We moeten gaan laat niet alleen de geschiedenis herleven, maar geeft ook een actueel beeld van Zimbabwe, waar het geweld en de intimidatie tegenover blanke boeren nog steeds doorgaat. Marnix de Bruyne (1965) was correspondent in Zuid-Afrika voor o.a. Het Parool en BNR. Eerder verscheen van hem Het land van Soekmekaar, waarover De Standaard
Recensies
Dankzij het hoor en wederhoor en degelijke research geeft De Bruynes boek een inzichtelijk en genuanceerd beeld van een halve eeuw Nederlandse aanwezigheid in Zimbabwe. ****
NRC Handelsblad ·
Marnix de Bruyne maakte een uniek boek over de onteigening van Nederlandse boeren in Zimbabwe. De ex-boeren, de volhouders en de nieuwe boeren die de journalist sprak zijn stuk voor stuk fascinerend. ****
de Volkskrant
Fascinerend boek.
De Correspondent
We moeten gaan bevat ontelbaar veel verhalen, is een roadmovie in een boek.
Wilfried de Jong — Met Het Oog Op Morgen
Het boek vertelt uiteindelijk veel meer dan de migratiegeschiedenis van een groep Nederlanders. De Bruyne gebruikt hun ervaring en die van hun zwarte medewerkers en opvolgers als lens waardoor hij de moeizame geschiedenis van Zimbabwe beschouwt, dat werkt heel goed.
Geschiedenis Magazine
Het is prijzenswaardig hoe onbevooroordeeld en genuanceerd De Bruyne de historische figuur Smith portretteert. (...) Vanaf 2000 zijn vrijwel alle boeren (...) van hun land verdreven. De Bruyne zoekt ze op, volgt ze, reconstrueert hun geschiedenis en toont hun ongebroken positieve geest. Indrukwekkend en tragisch.
Vrij Nederland
Een heel interessant onderwerp. Marnix de Bruyne kan goed schrijven, heeft prachtig materiaal. Hij wil eigenlijk geen stelling nemen, probeert zo menselijk mogelijk al zijn personages recht te doen.
Argos
Het belang van We moeten gaan schuilt in de nuance, in het zorgvuldig balanceren tussen gevoelens van sympathie en afkeer die zowel de kolonialen als de zwarte bezetters oproepen. Het is een boek van groot gewicht.
We moeten gaan beschrijft de zoektocht naar de geschiedenis van honderden Nederlanders die in de jaren vijftig naar Zuid-Rhodesië emigreerden. Tevens is het een boeiend portret van het huidige Zimbabwe, dat nog altijd kampt met talloze problemen. Het is knap dat Marnix de Bruyne die twee onderwerpen met elkaar weet te combineren. ****
Hebban
We moeten gaan is een vlot, onthullend boek over de gevolgen van kolonisatie en dekolonisatie voor de zwarte en blanke bevolking van Zimbabwe. (...) Een meeslepend verhaal dat de lezer meevoert in de tijd en het leven van de Nederlandse agrariërs in Afrika.
NSTC 100036807 · CB-relatie 7500411 · Bijgewerkt 6 augustus 2026
Cookies voor statistiek We meten anoniem hoe de site gebruikt wordt om zoeken te verbeteren. Zonder toestemming meten we alleen geaggregeerd, zonder cookies.
