Goran Tribuson

... een postmoderne schelmenroman vol antihelden, die door zijn combinatie van intellectualiteit, een grote portie grofgebektheid en misogynie, humor, mannenvriendschap en absurditeit wel een Kroatische versie van 'Trainspotting' van Irvine Welsh lijkt.

De auteur hanteert de taal op een prachtige manier om zijn punt te maken: 'Het ziet eruit alsof de hele Gasfabriek zal ondersneeuwen, samen met de vele kinderen die haar helling als een rodelbaan gebruiken. De avondrust, de dikke sneeuw, de weerspiegelingen van de opgetuigde kerstbomen en veelkleurige lampjes in de ramen van de huizen in de buurt, het past allemaal precies bij de stemming van de nacht waarin wij afscheid zullen nemen van het oude jaar. En waarin wij weer eens achterlijk zullen geloven in de kansen die het nieuwe jaar ons zogenaamd te bieden heeft.' Tribuson laat hier duidelijk zien dat de toekomst voor deze vrienden een illusie is en iedere ambitie overbodig.

Tegendraadse politieman gaat stug door… Baniċ is een onorthodoxe, volstrekt niet politiek correcte speurder aan wie niets menselijks vreemd is, zoals bijvoorbeeld zijn interesse in vrouwelijke voorgevels. Hilarisch zijn zijn beschrijvingen van abstracte kunst

Geschorste politieman ploetert door… Wat is een goede thriller? Daarover verschillen uiteraard de meningen. Het kan ook van je bui afhangen. Uiteraard is de speurder van belang. En ook de omgeving waarin het speurwerk plaatsvindt…… Verder vind ik het als cultureel antropoloog kaasje als ik bij het lezen word meegevoerd naar een andere cultuur en soms ook een andere tijd. Bijvoorbeeld het Joegoslavië van de jaren tachtig. Met dit boek word ik dus op mijn wenken bediend.