Pat Mills

'Charley's War' werd vanaf begin 1979 gepubliceerd in het Engelse tijdschrift 'Battle Picture Weekly' en draait om de belevenissen van Charley Bourne, die als (te) jonge soldaat de gruwelen van de loopgravenoorlog aan het Westelijk Front intens meebeleeft. Tot dan waren er nog nauwelijks stripverhalen over de Eerste Wereldoorlog verschenen omdat men dacht dat het verbeelden van zo'n oorlog al snel zou vervelen.Dit album bewijst, net als deel 1 (2014*) het tegendeel. Scenarioschrijver Pat Mills weet steeds weer authentieke elementen aan het chronologische verhaal toe te voegen die het een extra dimensie geven. Zo stelt hij de arrogantie van de aristocratische officieren treffend aan de kaak, komt een onsympathieke onderofficier die voor zijn lol bestrafte manschappen martelt gruwelijk aan zijn einde en worden de eerste tanks geïntroduceerd. Het in zwart-wit uitgevoerde, zeer gedetailleerde tekenwerk is van Joe Colquhoun die daarvoor veel lof oogstte. Bevat nuttige informatieve voor- en nawoorden. Sterk aanbevolen, dit fel realistische beeld van een gruwelijke oorlog.

Wanneer een eerste doorbladering van een album too much oogt, zijn we er niet happig op om er onze tanden in te zetten. Er werd ons aangeraden om toch door te zetten en Sláine een kans te geven. Dat deden we en we kregen ongelijk in ons vooroordeel. In een tijdspanne van tien jaar, van 1990 tot 2000 verschenen bij Arboris veertien albums die toen geheel aan onze radar voorbijscheerden. Clint Langley was een van de toch wel vele tekenaars die een album op zijn actief had staan. Nu is hij de vaste tekenaar van deze compleet nieuwe verhaalcyclus Kronieken der Invasies. Pat Mills blijft tevens aan boord als scenarist. In Kronieken der Invasies moet Sláine, de eerste hoge koning van Ierland, zijn volk beschermen tegen een invasie van afzichtelijke zeeduivels onder de leiding van Moloch die handig weet om te springen met vervaarlijke slagzwaarden. Sláine kan met zijn mannen en met veel moeite de invasie een halt toeroepen en kan zelfs Moloch bedwingen die om zijn leven smeekt. Maar de situatie kantelt en Moloch verkracht en doodt (niet noodzakelijk in die volgorde) Sláines geliefde Niamh. Zo krijg je iemand natuurlijk serieus pissed off. Sláine zweert dan ook een dure eed: wraak nemen op Moloch. Zijn eigen death wish speelt daarbij in zijn voordeel. Wat heeft hij immers nog te verliezen? Het verbluffende realisme van Clint Langley valt onder het hyperrealisme waarin structuren van (reptielen)huiden, rotsen, metalen schilden en zwaarden, gespannen spieren, enzovoort haast fotografische weergaves zijn van de realiteit, rijk aan detail. Zo komen expliciete scènes veel krachtiger over. Het bloed spettert in het rond, ledematen en hoofden worden van hun lichamen gescheiden, oogbollen bengelen uit oogkassen en af en toe zie je twee behaarde teelballen hangen. Maar een vrouw met een zwaard zien slingeren dat in realiteit niet is te hanteren, is dan weer een stap te ver. Voor wie graag blood & gore-verhalen leest, is dit een must. Voor wie er ook nog wat menselijkheid bij wil, moet het nodige geduld uitoefenen want ook dat apect wordt niet verwaarloosd. Voor wie het oplossen van een conflict enkel in dialoog en compromissen uitgeklaard wil zien, zal zich aan Sláine ergeren. Maar dit is dan ook geen politieke strip. Gelukkig niet.

Hoe is het gesteld met een van onze favoriete krijgers? Niet goed, als we het over zijn persoonlijke avonturen hebben. Goed, als we het over die avonturen als stripverhaal hebben. Met twee vingers en vervolgens een zwaai van zijn vervaarlijke bijl maakt de Ierse koning Sláine zich van Moloch af. In het eerste deel leek hij nog een maatje te veel voor de koning en zijn mannen. Tijdens zijn laatste levensmomenten waarschuwt Moloch zijn moordenaar nog voor een ander leger, afkomstig uit het dodenrijk, zwervers uit Scythia en Gothia als huurlingen in dienst van het keizerrijk van Egypte, "de schrik van Europa". En dan gaat het dus niet over het monetair fonds van de Europese Unie dat tegen de wil van het volk het bankroet van Ierland wil voorkomen. Deze huurlingen staan onder leiding van prinses Meritaten van Egypte, dochter van farao Akhenaten. Zij mag best gezien worden, toch nog een mooie aanwezigheid in dit album vol verderfelijke wezens, ongeschoren en ongewassen krijgers en andere lelijkaards. Het is werkelijk verbluffend om de hoge graad van realisme onder ogen te krijgen. De details zijn levensecht. Er gaat daarbij zodanig veel aandacht naar de juiste belichting dat het precies allemaal door de computer gerenderd is. Hoeveel geduld moet een tekenaar niet uitoefenen om prent na prent na prent alle bloedvaten van een creatuur, maliënkolders van een krijger of een met fijn bodypaint beschilderd naakt vrouwenlijf te tekenen? Respect, man!