Stefan Wul

Deze strip opent met een scene, die op dit eigenste moment zou kunnen plaats vinden: een schip dumpt een hoop nucleair afval in de zee. Dit opzet wordt echter gevolgd door een beeld van mensen, die in een primitief stamverband proberen te overleven. Al vlug wordt duidelijk dat het eerste geleid heeft tot een massale ramp waardoor de mensheid teruggezet is naar zijn prille begin. De stam die we volgen spreekt en gedraagt zich primitief. Een jong buitenbeentje, een zwart kind onder een blanke stam, wordt dan ook door iedereen in de stam verstoten en wordt door de tovenaar ter dood veroordeeld. Voor dit officieel kan uitgevoerd worden, moet de tovenaar naar de stad van de goden reizen in de bergen. Die stad blijkt te bestaan uit de resten van onze hoog-technologische beschaving en is dus ideaal voor de tovenaar om uit te putten om zo zijn invloed te vergroten. Echter, er loopt daar iets mis, waardoor hij niet meer terugkeert naar de stam. Het zwarte kind besluit niet langer te wachten op zijn dood en te vluchten naar de stad. Eens daar aangekomen, wordt hij ondergedompeld in een andere wereld. De confrontatie tussen deze technologie en zijn stamgebruiken leveren humoristische, maar ook verrassende beelden op. Ondertussen heeft de stam niet stil gezeten en worden zij geconfronteerd met uit de hand gelopen nucleaire mutaties.. de zogenaamde monsters. Het verhaal is meeslepend. Je kan niet helpen dan mee te voelen met het zwarte kind. Door de opzet is het ook al wel duidelijk dat het kind nog een hele weg en evolutie af te leggen heeft en dat het leven nooit meer zo simpel gaat zijn, dan in het begin met de stam. Er zijn een hoop intrigerende puzzelstukken op tafel gesmeten en nu is het aftellen tot wanneer we het hele plaatje gaan zien. Alvast een heel aangename introductie tot de boeken die Stefan Wul ooit geschreven heeft. Het doet echter wel de vraag rijzen of ik wel wil wachten op de volgende strip of toch eerst een bibliotheek ga induiken om toch maar te ontdekken hoe het afliep in het boek. De tekeningen zijn van hoge kwaliteit en dat de hele strip door. De tekeningen van één pagina groot zijn gewoon een lust voor het oog. Simpelweg prachtig hoe dit verhaal van Stefan Wul omgezet werd naar strip. In het kort: als je houdt van scifi, niet twijfelen!

Naast Niourk is deze een tweede uitgave in een collectie die gebaseerd is op de boeken van Stefan Wul. Benieuwd? Anders ik wel. Valstrik op Zarkass opent met een raar gezelschap dat door een vreemde omgeving reist op gigantische rupsen... euh .. ja, we zijn aangekomen op een andere planeet, Zarkass, die de mensheid wenst te gebruiken om een kolonie te vestigen. Er leeft hier echter al wel wat, waardoor het team van 2 vrouwen, Louis en Marcel, aangevuld wordt met de lokale bevolking. Deze bevolking heeft 2 benen en 2 armen maar daar stopt de overeenkomst met ons mensen: voelsprieten, vervellen van de huid en een symbiotische verhouding met hun rijdieren, de rupsen en ongetwijfeld zijn we nog niet op het einde van de ontdekkingen. De 2 vrouwen zijn er door de menselijke regering op uitgestuurd om, onder het mom van onderzoek naar de lokale fauna en flora, meer te weten te komen over de geheimzinnige derde partij die rond deze planeet draait. Deze partij bezit vliegtuigen en één daarvan zou neergestort zijn, juist in het gebied dat Louis en Marcel gaan onderzoeken.. heel toevallig natuurlijk. Omdat we op een volledig nieuwe wereld komen is er heel wat introductie nodig om de nodige achtergrond te hebben voor het verhaal. Dit introductieproces wordt tevens gebruikt om informatie vrij te geven over Louis en Marcel, die hier toch niet blijken te zitten voor het goed van de mensheid maar eerder voor hun eigen persoonlijke redenen. En laat hun uiteenlopende achtergronden zorgen voor het nodige vuurwerk tussen hen.. op zijn zachtst gezegd zijn ze tegenpolen die maar moeilijk een gulden middenweg vinden. Toch hebben ze elkaar nodig om in deze wereld te kunnen overleven tijdens de zoektocht. Het is een eerder traag begin, maar juist daardoor kunnen we de niet zo subtiele wereld van Zarkass in ons opnemen en ten gronde beseffen dat we in een vreemde wereld zijn terecht gekomen en hier gelden andere regels. De tweestrijd tussen de vrouwelijke hoofdpersonen tegenover de ruwheid en onbekendheid van Zarkass zorgt voor een interessante opzet. We weten uiteindelijk nog maar weinig over wie (is de derde partij?), wat (wil die derde partij?), waar (ligt het vreemde vliegtuig?) en hoe (zullen de twee hun eigen wens vervullen?). Laat de antwoorden maar vlug komen! De tekenstijl is een intrigerende mix van karikaturale overdrijving en punctuele detaillering. Dit wordt volledig ondersteund door de inkleuring, wat het een aangenaam geheel maakt. Deze stijl past perfect met de clash van karakters tussen de 2 hoofdpersonages, maar geeft ons daarnaast ook genoeg om van te smullen in deze onbekende wereld... het is echt een plaats dat ik nooit wil zijn, met al dat ongedierte dat overal rondkruipt. Met andere woorden, geslaagd in zijn opzet. In het kort: Laat het verhaal nu maar ontploffen.