In de verhalen van Lucia Berlin legt de ellende het af tegen de feestelijkheid. Met als bouwstenen de brokstukken van een leven dat leek af te stevenen op mislukking en vergetelheid schiep Berlin een oeuvre dat terecht een revival beleeft

Lucia Berlin is not only a soulful chronicler of the lost corners of America... She is also a distinctly female voice, a raspy Marlene Dietrich. She was a beautiful woman who dared to know it, who could feel a bullet zing against the car and say, 'Hot damn!'

Berlin ontroert met de stille existentiële wanhoop van een huisvrouw ('Kersenbloesemtijd'), prikkelt met de dronken dialogen van twee ex-echtgenotes ('De vrouwen') of kriebelt met de korte komische impressie van een tooggesprek ('De Pony Bar in Oakland')

Prachtbloemlezing (...), diamanten proza. (...), gekenmerkt door de timing, het ritme en de spaarzame maar intens beeldende details die eindeloos slijpen en polijsten verraden. [Lucia Berlin] laat huwelijken stranden in één eloquente alinea, roept feesten op in zinnen die swingen als lome jazzsolo's. Maar bovenal geeft ze je het gevoel dat je al die nauwkeurig beschreven momenten - mooi, pijnlijk of ongemakkelijk - niet leest, maar lééft. Welke er uit haar eigen leven gegrepen zijn, doet er dan niet meer toe. Zolang haar stijl ze maar levensecht maakt, ware verhalen in de ware betekenis van het woord

I've been thinking a lot since reading these two books about the question of the ruined woman, and about the female artist who spends her career examining her own abjection, because her fear that everyone will see her shame is less than her fear that no one can see her at all. Berlin seems to be one of these, and she is a master at capturing women in states of disintegration: those who are being damaged, physically or emotionally, by men; those who are immersed in scandal or disdained by society; and those who are intentionally self-destructing. Her oeuvre contains, among lots of other things, a profound record of what shame, trauma, and hanging on by your fingernails looked like on a particular woman-or a particular kind of woman-half a century ago

Berlin's writing achieves a dreamy, delightful effect as it provides a look back through time. This collection should further bolster Berlin's reputation as one of the strongest short story writers of the 20th century

No dead author is more alive on the page than Berlin: funny, dark, and so in love with the world

Wat een power! Alsof Lucia tegenover je zit bij een kampvuur: 'Moet je horen'. Knap als je zo kunt schrijven

Berlins verhalen zijn warm, grappig en barsten van de levenslust. Een betere uitsmijter had dit boekenjaar niet kunnen krijgen