België kent een lange traditie van sociale dialoog. Sinds decennia maken werkgevers en vakbonden liefst onderling afspraken over arbeidsvoorwaarden, de sociale zekerheid en de werkgelegenheid. Toch komt de overheid op diverse manieren tussenbeide. Soms als toezichthouder, soms als bemiddelaar of als participant. Zo profileert de overheid zich in het sociaal overleg als een partner met meerdere gedaanten.Welke rollen speelde de overheid in het sociaal overleg tussen 1944 en 1981? Wat waren haar drijfveren? En hoe kunnen beleidsveranderingen worden verklaard? Dat zijn de kernvragen van dit boek. In de analyse fungeert de Nederlandse overlegeconomie als spiegel, waarmee de Belgische ontwikkelingen worden vergeleken.Dit boek geeft een vernieuwende kijk op de groei van de Belgische en Nederlandse overlegeconomie. Tegelijk belicht het de verschillen in syndicale attitudes, sociaal klimaat en overlegcultuur tussen beide landen.