Deze op 13 februari 2009 uitgesproken rede betreft een reflectie op de mogelijke rol van het recht voor het immense en complexe klimaatprobleem. Peeters bespreekt daarbij onzekerheden en de rol van wetenschappelijke rapporten, en bepleit om lange termijn reductiedoelstellingen van tijd tot tijd te herijken aan de hand van dan geldende inzichten. Voorts vraagt zij aandacht voor het per capita criterium (“elke wereldburger evenveel recht op uitstoot”) als richtsnoer voor internationale klimaatafspraken. Het feit dat op internationaal niveau moeilijk een eensluidende afspraak kan worden gemaakt tussen ruim 190 landen, noopt om ook in pragmatische zin alternatieven voor een eensgezinde internationale aanpak te bekijken. Bijzonder aan het klimaatbeleid is dat een grote rol wordt gegeven aan een marktconform sturingsinstrumentarium. Rondom het in potentie veelbelovende instrument van de verhandelbare emissierechten, waarbij mogelijk wordt toegegroeid naar een allesomvattende koolstofmarkt, kunnen niettemin kritische opmerkingen worden gemaakt. Dit betreft onder meer de vraag of voldoende krachtige interventies worden vormgegeven, de wijze van verdeling van de lasten, de moeilijke verenigbaarheid van deze sturingsvorm met een integrale aanpak van de milieuproblematiek, en de vraag of de handhaving van het systeem voldoende op orde is. Ondanks deze vragen is er gelet op de aanwijzingen van een mede door de mens veroorzaakte klimaatverandering een noodzaak tot overheidsinterventies. In het milieurecht hebben we een dergelijke opgave nog niet eerder gezien, en de ontwikkeling van het klimaatbeleid en het klimaatrecht is nog pril. Op dit terrein is nog veel onderzoek nodig, en de kunst zal zijn om met het recht gedragsaanpassingen te realiseren, maar ook om belangrijke innovaties te faciliteren en te stimuleren.