Henri Matisse was een oude, zieke man toen de jonge verpleegster Monique Bourgeois zijn kamer binnenkwam. Haar blik, open en onbevangen, gaf hem nieuwe levenskracht. Zij werd zijn model, zijn muze, en later, tot zijn ontzetting, een kloosterzuster die de naam Jacques-Marie aannam. Wat begon als zorg en inspiratie groeide uit tot een dialoog over kunst, liefde en geloof, en mondde uit in een kapel die zijn levenswerk zou worden.
In Vence ontwierp Matisse de Rozenkranskapel: muren van licht, ramen in blauw, groen en geel, lijnen zo eenvoudig dat ze de essentie raakten. Voor de schilder was het een poging om schoonheid en stilte te vangen, voor zuster Jacques-Marie een bewijs van een diepere bekering. Vrienden als Picasso en Aragon zagen er een provocatie in, maar voor Matisse was de kapel niets minder dan een bloem, het summum van zijn kunnen.
Jan Brokken brengt dit onmogelijke verhaal tot leven, waarin kunst en geloof elkaar raken en liefde haar weg vindt in licht en kleur. Een ontmoeting die niet vervulde maar toch een meesterwerk schonk, dat tot op vandaag ontroert.
Luister ook de andere verhalen uit de serie 'De weemoed van de reiziger'.
‘Brokken op z'n allerbest.’
‘Een nieuw boek van Jan Brokken is een belevenis (…); het spektakel zit in de details, de wendingen en ontmoetingen, op gang gehouden met een schijnbaar bescheiden compositie die vakmanschap verraadt. (…) heerlijke reisverhalen.’
‘Als je een liefhebber bent van klassieke kunstcultuur is dit smullen.’
‘Wat een genot is het te lezen over zijn omzwervingen (…) Brokkens uitstekende neus voor avontuur en (kunst)geschiedenis stelt zelden teleur.’
‘Ik kan niet nalaten om tegen iedereen te zeggen: ga die verhalen lezen want je bent met jou mee op reis als je leest.’
‘In veertien uiteenlopende verhalen is Jan Brokken op de toppen van zijn kunnen’ [waardering: 4 ballen]
‘In alle veertien verhalen klinkt de subtiele fluisterstem van de liefde van het vertellen.’
‘Een nieuw boek van Jan Brokken is een belevenis, maar niet omdat het spectaculair wil zijn. Secuur en kalm, bijna tegen de tijd in bouwt hij zijn reisverhalen; het spektakel zit in de details, de wendingen en ontmoetingen, op gang gehouden met een schijnbaar bescheiden compositie die vakmanschap verraadt. (…) heerlijke reisverhalen.’
‘Jan Brokken kan op een hele mooie literaire manier de kern van zo'n kunstenaarschap doorgronden. Een bijzonder mooie bundel.’
