De brievenbus op de begraafplaats
In Collioure, het Franse vissersstadje waar de dichter Antonio Machado zijn laatste dagen doorbracht, ontdekt Jan Brokken een brievenbus die half in een grafsteen is gemetseld. Geen ornament, maar een echte brievenbus van de Franse posterijen, nog altijd in gebruik. Wie er een brief in deponeert, schrijft aan een dichter die de vrijheid bezong, de burgeroorlog ontvluchtte en zijn laatste regel noteerde in een kleine hotelkamer: “Estos días azules y este sol de la infancia.”
Brokken verweeft zijn eigen observaties met de lotgevallen van Machado en diens familie. Hij vertelt over vlucht en ballingschap, over broederschap en verraad, over poëzie die een volk troostte en een natie bij elkaar hield. In dit ontroerende verhaal wordt de brievenbus een symbool van verbondenheid voorbij de dood, een teken dat woorden langer leven dan de schrijver zelf.
Luister ook de andere verhalen uit de serie 'De weemoed van de reiziger'.
‘Een nieuw boek van Jan Brokken is een belevenis (…); het spektakel zit in de details, de wendingen en ontmoetingen, op gang gehouden met een schijnbaar bescheiden compositie die vakmanschap verraadt. (…) heerlijke reisverhalen.’
‘Als je een liefhebber bent van klassieke kunstcultuur is dit smullen.’
‘Wat een genot is het te lezen over zijn omzwervingen (…) Brokkens uitstekende neus voor avontuur en (kunst)geschiedenis stelt zelden teleur.’
‘Ik kan niet nalaten om tegen iedereen te zeggen: ga die verhalen lezen want je bent met jou mee op reis als je leest.’
‘Brokken op z'n allerbest.’
‘In veertien uiteenlopende verhalen is Jan Brokken op de toppen van zijn kunnen’ [waardering: 4 ballen]
‘In alle veertien verhalen klinkt de subtiele fluisterstem van de liefde van het vertellen.’
‘Een nieuw boek van Jan Brokken is een belevenis, maar niet omdat het spectaculair wil zijn. Secuur en kalm, bijna tegen de tijd in bouwt hij zijn reisverhalen; het spektakel zit in de details, de wendingen en ontmoetingen, op gang gehouden met een schijnbaar bescheiden compositie die vakmanschap verraadt. (…) heerlijke reisverhalen.’
‘Jan Brokken kan op een hele mooie literaire manier de kern van zo'n kunstenaarschap doorgronden. Een bijzonder mooie bundel.’
