New York, 1980. Te midden van miljoenen lichtjes en een stad die nooit slaapt ontmoet Jan Brokken de dichter en hematoloog Leo Vroman. Het wordt een dag die begint in alle vroegte in Brooklyn en eindigt tussen de gangen van een militair hospitaal, waar Vroman dagelijks werkt aan zijn bloedonderzoek. Maar het meest indrukwekkend is niet de wetenschap of de stad, het is de zachtheid waarmee hij over zijn vrouw spreekt. Tineke, zijn grote liefde sinds 1938, is de stille aanwezigheid in alles wat hij schrijft en zegt.
Brokken schetst een portret van een man die even toegewijd is aan de poëzie als aan de wetenschap. Vroman dicht over liefde en vrede in de vroege ochtenduren, zoekt in rijm naar samenhang in de wereld en vergelijkt experimenteren met bloed met het schrijven van verzen. Zijn gedichten lijken licht, maar dragen de ernst van een leven getekend door oorlog, ballingschap en heimwee.
In het fluisteren van Leo en in de zachte stem van Tineke klinkt een levenslange verbondenheid die alle tegenslagen overleeft. Dit verhaal is een ode aan de kracht van de liefde, aan de poëzie die troost biedt en aan de stem die zacht blijft klinken, zelfs voorbij de tijd.
Luister ook de andere verhalen uit de serie 'De weemoed van de reiziger'.
‘Brokken op z'n allerbest.’
‘Een nieuw boek van Jan Brokken is een belevenis (…); het spektakel zit in de details, de wendingen en ontmoetingen, op gang gehouden met een schijnbaar bescheiden compositie die vakmanschap verraadt. (…) heerlijke reisverhalen.’
‘Een nieuw boek van Jan Brokken is een belevenis, maar niet omdat het spectaculair wil zijn. Secuur en kalm, bijna tegen de tijd in bouwt hij zijn reisverhalen; het spektakel zit in de details, de wendingen en ontmoetingen, op gang gehouden met een schijnbaar bescheiden compositie die vakmanschap verraadt. (…) heerlijke reisverhalen.’
‘Jan Brokken kan op een hele mooie literaire manier de kern van zo'n kunstenaarschap doorgronden. Een bijzonder mooie bundel.’
‘Als je een liefhebber bent van klassieke kunstcultuur is dit smullen.’
‘Wat een genot is het te lezen over zijn omzwervingen (…) Brokkens uitstekende neus voor avontuur en (kunst)geschiedenis stelt zelden teleur.’
‘Ik kan niet nalaten om tegen iedereen te zeggen: ga die verhalen lezen want je bent met jou mee op reis als je leest.’
‘In veertien uiteenlopende verhalen is Jan Brokken op de toppen van zijn kunnen’ [waardering: 4 ballen]
‘In alle veertien verhalen klinkt de subtiele fluisterstem van de liefde van het vertellen.’
